Bu oynaklar benim Yeğenlerim...
Buda bize geldikleri bir akşam çektiğim fotoğrafları...
Çoçuk olmak nede güzel (miş)...
Geç anlamış oluyoruz, çünkü hep küçükken büyümek, büyükken küçülmek istiyoruz..
Keşke hep bu yaşlarda kalabilseydik ama kalamıyoruz, Hepimiz büyüdük. Bende Büyüdüm...
Hemde olması gerektiğinden daha erken büyümek zorunda kaldım... Bu resme bakınca o karede onların yanında , yaşında olmayı çok istedim.
..
Çünkü onların ne gelenden haberi var ne gidenden...
Çünkü onların ne yiyimden anladığı var ne giyimden..
Çünkü onlar eve ekmek nasıl geliyor bilmiyorlar..
Çünkü onlar sevmeyi biliyorlar, nefretten, kinden anlamıyorlar.
Çünkü onların üzüntüleri, öfkeleri anlık oluyor..
Çünkü onlar kayıp nedir, geride kalmak nedir anlayamıyorlar...
Çünkü onlar geride kalanın ne çektiğini ne çekeceğini tahmin bile edemiyorlar..
Çünkü onlar çocuklar..
.
Ama onlarda hep çocuk kalamayacaklar, birgün onlarda bütün bu yazdıklarımı bilmiş, kavramış olacaklar.
Hayatta tatlıyı bildikleri gibi acınında olduğunu anlayacaklar.
İsteklerine sadece ağlayarak sahip olamayacaklarını onlarda öğrenecekler.
Keşke öğrenmeseler, öğrenmek zorunda kalmasalar..
Keşke Hep Çocuk Kalsalar..
Ama mümkün değil, madem büyümek zorundayız, madem hayatta herşeyi tatmak zorundayız hiç olmazsa içimizdeki çocuğu büyütmeyelim.
O bizim zor zamanlarımızdaki limanımız olsun, ona sığınalım. Güldürsün, eğlendirsin, hatta oynatsın bizi...
Heyyy Pişşşştt " İÇİMİZDEKİ ÇOCUK" sana diyoruuumm; Biz büyüsekte Sen büyüme hiçç..
... Gülümsemeniz Eksilmesin ...
♥